analyze this

exploring the site

Presenting...

As we know, 1+1=2. But if we talk about synergy between people, buildings, systems in public space and generally in architecture, the equation turns into 1+1=2⁺. This means, something better and stronger than the simple addition of the whole of the components. There are the flows that unite the components, but they also offer the possibility to transform them. So, we are talking about a system that depends on the influences of the flows where the components adapt in each occurring situation and at any time. In an urban system, the components turn to be the vessels which contain and fulfill the human desires. These elements create spaces, shifting spaces, where one’s desire ends where the other’s begins. We are actually talking about desires and how they can be translated into spaces, the human, the inhabiting, the collective and the gathering space. In the end, humans are those who define space.

Bearing all that in mind, we are introducing a system with shifting panels that can adapt to the desires of any human at any given point in time. These panels are moving on a grid of “rails” that holds the panels together and offers the maximum capabilities in shifting the space. Different qualities of space are being created each time something moves to another place, or rotates or even disappears. But also the grid is treated differently depending on the general idea that defines the space we wish.

It’s all about adaptability in space and fulfillment of human desires, actually.

adapting(?) space

πειραματισμός στις 3 διαστάσεις

manifest

to the point (less) diagrams

πρώτη ανάγνωση

συνέργεια (η), ουσ. : χαρακτηριστικό της διασύνδεσης μεταξύ των μερών ενός συστήματος ώστε η απόδοση του συστήματος αυτού να ξεπερνά τη μέγιστη απόδοση του συνόλου των μερών.

Η συνέργεια αφορά συστήματα όπου τα διαφορετικά στοιχεία που το αποτελούν (elements) «συνεργάζονται» με τέτοιον τρόπο ώστε να προκύψει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Πρόκειται για ένα αποτέλεσμα που ουσιαστικά διαφέρει από το απλό άθροισμα των αποδόσεων των μερών. Το ξεπερνά, και προσφέρει κάτι άλλο, ανώτερο.

Τα επιμέρους στοιχεία δρουν στα πλαίσια του συστήματος επικοινωνώντας το ένα με το άλλο μέσω ενώσεων (joints). Με τη λειτουργία αυτών των συνδέσεων επιτυγχάνεται η απαραίτητη συνοχή ώστε το σύστημα να είναι σε θέση να αποδώσει. 

Προκύπτει λοιπόν ένα μοντέλο συνεργατικού συστήματος όπου τα συστατικά (components) διαδρούν μέσω ροών (flows). Η αποδοτικότητα αυτού του συστήματος συνίσταται στη σύμπραξη αυτών των δύο. Τα συστατικά ξεχωριστά από τις ροές μπορούν να αποδώσουν, όχι όμως στον ίδιο βαθμό.